Αγαπητοί φίλοι του Σ.Μου.Θ.,
με ιδιαίτερη χαρά, αναδημοσιεύουμε τις κριτικές των κυρίων Γ. Λεωτσάκου και Ν. Νάκου, που τίμησαν την τελευταία μας παραγωγή με τίτλο «Το Μιούζικαλ της Πεντάρας», η οποία πραγματοποιήθηκε στο Δ.Ω.Λ. τον Δεκέμβρη του 2010.
Για να τις διαβάσετε ακολουθήστε του παρακάτω συνδέσμους:
- Γ. Λεωτσάκος
- Ν. Νάκος
ΕΠΙ 11 ΜΕΡΕΣ με κατέκλυζαν ακαταμάχητα σκόρπιες λεπτομέρειες μιας σαγηνευτικής παραστάσεως: ευχόμουν τη διάσωσή της σε DVD, επειδή οι μικροσυνιστώσες του «Μιούζικαλ της Πεντάρας» αποδεικνύονταν αδιαχώριστες από σύνολο αρρήκτων ενιαίο: η ανάκληση μας αναπόδραστα οδηγούσε σε άλλες. Ο τίτλος παραπέμπει λιγότερο στην ακατάλυτη «Όπερα της Πεντάρας» (γερμ. Dreigroschenoper) των Μπρεχτ και Κουρτ Βαιλ (πρώτη: Βερολίνο 31.8.1928) και ίσως κάπως περισσότερο (ως κοινωνική σάτιρα;) στην «Όπερα του Ζητιάνου» (αγγλ.The Beggar’s Opera) των Τζων Γκαίυ (John Gay, 1685-1732) και Γιόχαν-Κρίστοφ Πέπους (Pepush, 1667-1752).
Γνωστοί πια οι χαρισματικοί, νέοι συντελεστές. Ευφυέστατο κείμενο, δημοσιευμένο στο πρόγραμμα του σκηνοθέτου Κώστα Λαμπρούλη. Τη μουσική δε προφανώς συνεπέλεξαν οι αρχιμουσικοί αδελφοί Χρήστος και Δημήτρης Κτιστάκης: το έργο, εναλλαγή πρόζας και μουσικής, είναι αριστοτεχνική διαδοχή λίγο-πολύ οικείων, πάντως άμεσα προσλήψιμων, ακουσμάτων όπερας, οπερέττας, συμφωνικής μουσικής «μιούζικαλ», τραγουδιών. Τα πρωτότυπα κείμενα αντικατέστησε ευστοχότατα το κείμενο Λαμπρούλη. Με αφετηρία το ανέβασμα μιας όπερας από έναν οραματιστή αρχιμουσικό- ιμπρεσσάριο στη σημερινή μνημονιακή (ή…μαμωνιακή;) Ελλάδα, το συλλογικό έργο σκιαγραφεί αβρότατα πλην εναργέστατα το κατάντημα της. Κείμενο ,μουσική και σκηνοθεσία αποτελούν, ξανατονίζουμε, σύνολο άρρηκτο: κανένα από τα τρία στοιχεία δεν ολοκληρώνεται δίχως τα δύο άλλα. Όμως το έργο δεν είναι γι’ αυτό μόνο συλλογικό: πίσω του υπάρχει, θαυμαστά άσχετη με την τριγύρω Ελλάδα, όλη η μουσική Λάρισα που πέρυσι, μας χάρισε την ανεπανάληπτη «Κάρμεν», ομόφωνα τιμημένη από την ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, στην ετήσια απονομή των βραβείων της (13.12.2010): Δημοτικό Ωδείο Λάρισας (ΔΩΛ), Σύλλογος Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Δήμου Λάρισας, Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου, Χορωδία Όπερας ΔΩΛ, Θεσσαλικό Μπαλλέτο Όπερας… Όντως, όπως επισημαίνει το πρόγραμμα, «το σημαντικότερο επίτευγμα υπήρξε η συσπείρωση των δημιουργικών δυνάμεων της πόλης». Η Λάρισα, πριν ξεσπάσει το μνημονιακό «τσουνάμι», ξαναθύμισε σε μιαν Ελλάδα αποκτηνωμένου ατομικισμού πόσο υψηλό ήθος και φρόνημα μπορεί να εμπεριέχεται στη συλλογικότητα. Θυμίζει το γαλατικό χωριουδάκι του Αστερίξ που αντιστέκεται «ακόμη και για πάντα» στη σιδηρόφραχτη ρωμαϊκή παρακμή.
ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ «αριθμοί» αποτελούν το έργο. Ιδού, χάριν της ιστορίας, τα «αιχμηρότερα» σημεία-στους αντίποδες υψηλότατης, δυστυχώς, ακροαματικότητος τηλεοπτικών «σατιρικών» εμεσμάτων: αρ. 5: «Δάνεια, τόκοι, μίζες και θώκοι, άνθρωποι, στόκοι!». Δήμαρχος και υπουργός στο αίτημα για επιχορήγηση του ιδεαλιστού ιμπρεσσάριου απαντούν αντίστοιχα: «Δεν έχω!» Ούτ’ ευρώ!». Αρ. 6: «Έχει ο δήμαρχος χωράφια και ο υπουργός χρυσάφια. Ήταν προίκα απ’ τη μαμά τους, μα χαλάλι τα όνειρά τους, θα τα δώσουν για την τέχνη. Με πιστεύεις; Σε πιστεύω. Κοροϊδεύεις; Κοροϊδεύω»(…). Με υποσχέσεις και προθέσεις, Ελβετίας καταθέσεις να που πήγαν τα λεφτά (…) Αφού τα πήρανε, τα φάγανε, τα τσέπωσαν, τα πιάσανε, τα χάσαν τα λεφτά». Αρ. 7: «στο φινάλε οι καρχαρίες βγαίνουν πάντα στον αφρό μα η τέχνη της πεντάρας τους χλευάζει και γι αυτό». Αρ. 13: «Μη σε τρομάζουν τα χρέη, υπάρχει χρήμα που ρέει». Κατακλείδα: «Κι αν κάπου, νιώθετε, σφάλαμε, άρχοντες αν σας προσβάλαμε, όχι δεν είχαμε πρόθεση, γράφετε σεις την υπόθεση. Κι αν έχει γίνει συνήθεια να θέλουν όλοι προμήθεια, με της σκηνής τα ψιμύθια, θα λέμε εμείς την αλήθεια. Αίσιο τέλος το μιούζικαλ. Κλάμα και γέλιο το μιούζικαλ, Χάδι , σφαλιάρα το μιούζικαλ. Τρύπια πεντάρα το μιούζικαλ».
Μουσικά οι «αριθμοί», σε αριστοτεχνική διαδοχή, ξεκινώντας από τη λυρική τραγικότητα, καταλήγουν στην ευφορία του «μιούζικαλ»: 1) Βέρντι: «Τραβιάτα», εισαγωγή. 2) Άρια α’ πράξεως «Ebben? Ne andro lontana» της Όπερας «La Wally» (1892) του Καταλάνι. 3) Σακελλαρίδη: «Βαφτιστικός», «Συ μου πήρες πια το νου». 4) Λέχαρ: «Εύθυμη Χήρα», ντουέτο «Σμίξτε, χείλη». 5) Ροσσίνι: «Κουρέας της Σεββίλης», άρια Φίγκαρο. 7) Κουρτ Βάιλ: «Όπερα της Πεντάρας». 8 ) Βασίλη Σολοβίωφ-Σεντόι «Μοσχοβίτικες Νύχτες». 9) και 10) Όφφενμπαχ: «Η τιμή των Σουφλερί», Βαρκαρόλλα από τα «Παραμύθια του Χόφφμαν». 11) 9 γαλλικά και αμερικανικά τραγούδια, εν οις αποσπάσματα του «Βιολιστή στη στέγη» και του «Φαντάσματος της Όπερας». 12) Δύο άγνωστά μου τραγούδια και 13) Μπερνστάιν «Ουέστ Σάιντ Στόρυ».
Δεκατριμελής λόγω στενότητος χώρου ορχήστρα (ανά 2 βιολιά, τσέλα, κοντραμπάσα, βιόλα, κουιντέτο ξυλίνων, κρουστά, πιάνο) υποχρέωσε σε διακριτικότατες αναθεωρήσεις ενορχηστρώσεων. Τέλειος συντονιστής ορχήστρας, χορωδίας (εύαρθρης, μοναδικού σκηνικού μπρίο, που βίωνε τη χορογραφία της Φαίης Σούκου) και μονωδών ο αρχιμουσικός Χρήστος Κτιστάκης (αυτόν ακούσαμε) εναλλάξ με τον αδελφό του Δημήτρη. Απολαυστικοί φωνητικά, άκρως εύαρθροι σε πρόζα και τραγούδι, μουσικότατοι showman ο τενόρος Γιώργος Τζιουβάρας (θιασάρχης) και show-women η λυρική σοπράνο Σύλβια Τσιμπανάκου (ονειρώδης στον Καταλάνι) και η δραματική Κατερίνα Οικονόμου (γραμματεύς) ακαταμάχητη καρατερίστα με φωνή πλουσιότατη, λαμπερή. Ο συγγραφέας-σκηνοθέτης κίνησε ευρηματικά την προικισμένη χορωδία πάνω σε υποβλητικότατα σκηνικά (Κώστας Βαρνάς: ερείπια στο αντικορύφωμα απογνώσεως του έργου) και φωτισμούς (Βιλ Κάσπερς) και σε εναλλάξ «γκρίζα» και ζωηρόχρωμα (πραγματικός οπτικός κλαυσίγελως!) κοστούμια της Ελένης Ψύρρα. Οργάνωση παραγωγής από την χαλκέντερη Σοφία Κούστα. Αγαπητέ, Κε Λούκο, το θέαμα συνιστάται ανεπιφύλακτα για το φετινό φεστιβάλ: πρώτη φορά, μετά από 51 χρόνια κριτικών αγώνων είχα μπροστά μου ολοζώντανο αυτό για το οποίο αγωνιζόμουν. (ΔΩ Λάρισας, 18.12.2010).
• Μια μουσικο-θεατρική δημιουργία υψηλών απαιτήσεων στο Δημοτικό Ωδείο.
Ένα έργο δουλεμένο άρτια, με ποίηση, με ρεαλισμό και ευαισθησία, αλλά και σατιρική διάθεση με γλυκόπικρο χιούμορ, είναι το «Μιούζικαλ της Πεντάρας», από το Σ.Μου.Θ., που απολαμβάνουν οι Λαρισαίοι φιλόμουσοι στο ΔΩΛ. Πρόκειται για μια πρωτότυπη μουσικοθεατρική δημιουργία όπου διακρίνει κανείς, όχι μόνο το ταλέντο, τη δεξιοτεχνία και την εφευρετικότητα των συντελεστών του, αλλά κυρίως το καλό γούστο, τον στοχασμό, την έμπνευση και την ψυχή με την οποία δουλεύτηκε.
Ποτέ ως τώρα η Λάρισα δεν αξιώθηκε να ανεβάσει τέτοια έργα, όπως αυτά των τελευταίων χρόνων, αποκλειστικά από ντόπιο καλλιτεχνικό δυναμικό. Και είναι άξιο όχι μόνο θαυμασμού αυτό το γεγονός σήμερα, αλλά και περίσκεψης διότι το θέμα του έργου έχει να κάνει ακριβώς με τον παραγκωνισμό αυτού του καλλιτεχνικού δυναμικού… για οικονομικούς λόγους. Το «Μιούζικαλ της Πεντάρας» είναι μια ανατρεπτική σάτιρα, ένα καυστικό σχόλιο με μουσική και ποιητικό λόγο, πάνω στο μεγάλο θέμα της οικονομικής δυσπραγίας που πλήττει τον καλλιτεχνικό χώρο και της παραμέλησης του Πολιτισμού από την πολιτική και αυτοδιοικητική εξουσία. Οι δημιουργοί του έργου επιδίωξαν και πέτυχαν να δώσουν σκωπτική μορφή σ’ ένα πρωτότυπο μουσικό-θεατρικό ιδίωμα με σαφή μπρεχτικά χαρακτηριστικά, σύμφωνα με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις των ημερών μας. Το αποτέλεσμα είναι μια έξυπνη ανταλλαγή, ένα νοητικό παιχνίδι μεταξύ συγγραφέα, ηθοποιών, μουσικών, χορευτών και θεατών. Μια σκηνή που πάλλεται από τον πλούτο της μουσικής και του λόγου κι όπου τα μηνύματα προσφέρονται με ριζοσπαστικό δυναμισμό και έξυπνο χιούμορ, καταφέρνει να αποσπάσει ολοκληρωτικά την προσοχή του κοινού πάνω στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η μουσικοθεατρική δημιουργία αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Με το αμείλικτο νυστέρι της σάτιρας, λόγος και μουσική θέτουν ξεκάθαρα το θεμελιώδες πρόβλημα επιβίωσης της Τέχνης. Αλλά και όχι μόνο. Θίγεται και ο παραγκωνισμός των δημιουργών από μια εξουσία που έχει άλλες προτεραιότητες.
Ο εμπνευσμένος λόγος και η δημιουργική σκηνοθεσία του Κώστα Λαμπρούλη συναγωνίζεται με τη μουσική πλημμυρίδα που οφείλεται στους μαέστρους Χρήστο και Δημήτρη Κτιστάκη. Η τριάδα συνεπικουρούμενη από την υποδειγματική δουλειά του σκηνογράφου Κώστα Βαρνά, της ενδυματολόγου Ελένης Ψύρρα και της χορογράφου Φαίης Σούκου, δένουν σε ένα σύνολο θαυμαστής ισορροπίας, όπου τραγουδιστές και χορευτές δίνουν κυριολεκτικά την ψυχή τους και το ταλέντο τους με αφθονία.
Σπαρταριστές σκηνές διαδέχονται η μια την άλλη πλημμυρισμένες από μια μουσική ποικιλία απ’ το ιταλικό μπελκάντο, ως τον γερμανικό εξπρεσιονισμό κι από την οπερέτα ως το καμπαρέ και το αμερικάνικο μιούζικαλ. Μουσική πλαισιωμένη με έναν σαρκαστικό λόγο, αποδίδονται με εκπληκτικό οίστρο, τόσο πρωτότυπα που το αποτέλεσμα αγγίζει την τελειότητα.
Το έργο εκτυλίσσεται έτσι με εντυπωσιακούς ρυθμούς που δεν αφήνουν τον θεατή να πάρει ανάσα. «Το Μιούζικαλ της Πεντάρας», που αντλεί την έμπνευσή του από την «Όπερα της Πεντάρας» των Μπέρτολντ Μπρέχτ και Κουρτ Βάιλ, καταφέρνει έτσι να δώσει στο κοινό τις κοινωνικές προεκτάσεις που θέτουν ως στόχο οι δημιουργοί του, τόσο ζωντανά και με θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στο παιχνίδι και στην καυτή πραγματικότητα, ανάμεσα στην τέρψη και στο μήνυμα, ώστε θα μείνει ένα σημαντικό ορόσημο στον αγώνα του καλλιτεχνικού δυναμικού της Λάρισας για τη στήριξη και ανάπτυξη του Πολιτισμού στην Περιφέρεια.
Θα ήταν παράλειψη αν δεν υπογραμμίζαμε την άψογη οργάνωση της παραγωγής από τις κ. Σοφία Κούστα και Κατερίνα Βιτσέντζου. Το χρέος της τοπικής εξουσίας απέναντι στην πολιτιστική αυτή προσπάθεια, τίθεται τόσο αυτονόητο ώστε είναι περιττό να το υπενθυμίσουμε.
Το Σ.Μου.Θ. παρουσιάζει
σε συνεργασία με το Δ.Ω.Λ. και το Σύλλογο Φϊλων Σ.Ο.Ν.Δ.Λ. «Το Μιούζικαλ της Πεντάρας»
Αν στις δύσκολες μέρες μας, δεν μπορείς να ανεβάσεις όπερα, τότε, κάνε μια οπερέτα. Αν δεν μπορείς να κάνεις οπερέτα, τότε, κάνε ένα μιούζικαλ. Αν ούτε μιούζικαλ δεν μπορείς να κάνεις, τότε, κάνε ένα καμπαρέ ή μια επιθεώρηση. Αν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα από όλα αυτά, ε, τότε… κάν’ τα όλα μαζί.
Κάπως έτσι ξεκίνησε να γράφεται και να προετοιμάζεται «το Μιούζικαλ της Πεντάρας», το οποίο είναι μια μουσικοθεατρική κωμωδία που επιδιώκει να μας ψυχαγωγήσει και να μας διασκεδάσει, σατιρίζοντας το σήμερα αλλά… και το αύριο.
Σε μια φανταστική χώρα, που ευτυχώς ΔΕΝ είναι η Ελλάδα (ακόμη!), ο Διευθυντής μιας ερειπωμένης Όπερας, ζει με την ψευδαίσθηση πως μπορεί να ανεβάσει παράσταση. Κι ακόμα κι αν όλοι τον χλευάζουν και τον θεωρούν γραφικό… Μέσα από μια αναδρομή στην ιστορία του μουσικού θεάτρου, ο Μπετόβεν θα συναντήσει τον Κουρτ Βάιλ, ο Όφενμπαχ τον Μπέρνσταϊν, και η παράσταση θα γίνει.
Το Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου (Σ.Μου.Θ.) σε συνεργασία με “το Σπίτι του Σοφούλη” και την Off.Art, διοργανώνει σειρά εργαστήριων Δημιουργικού Χορού για παιδιά.
Ο δημιουργικός χορός για παιδιά απευθύνεται σε μικρούς φίλους (5-7 χρ. & 8-12) και θα πραγματοποιείται στο χώρο του παιδικού βιβλιοπωλείου “Το σπίτι του Σοφούλη” τα πρωϊνά του Σαββάτου τον Νοέμβριο και μέχρι και το δεύτερο Σάββατο του Δεκεμβρίου.
Το μάθημα του δημιουργικού χορού της κ. Καραφέρη, είναι βασισμένο στις τεχνικές του σύγχρονου χορού και γίνεται με βάση την πίστη ότι ένα παιδί έχει ήδη ένα μεγάλο λεξιλόγιο κίνησης, ειδικά στις ηλικίες ως τα 12 χρόνια.
Βασικοί στόχοι του μαθήματος είναι: η χρήση της κίνησης τόσο ως μέσο έκφρασης και εκτόνωσης, όσο και επικοινωνίας, και η διεύρυνση και στήριξη των κινητικών ικανοτήτων των παιδιών
Έτσι δεν επικεντρωνόμαστε μόνο στην εκμάθηση συγκεκριμένων βημάτων και στυλ, όπως π.χ. γίνεται στον κλασσικό, η στους παραδοσιακούς χορούς, αλλά και στην αξιοποίηση του ήδη υπάρχοντος λεξιλογίου.
Στο συγκεκριμένο μάθημα χορού, κεντρίζεται η δημιουργικότητα, χωρίς να χρησιμοποιείται το στοιχείο του ανταγωνισμού.
Αντίθετα ενθαρρύνεται η δημιουργική συνεργασία και έτσι το παιδί αναπτύσσει την εικόνα που έχει για το σώμα του και κατ επέκταση για τον εαυτό του.
Η κα. Ρούλα Καραφέρη είναι Χορογράφος και πτυχιούχος στη διδασκαλία Μοντέρνου Χορού με ειδίκευση στον αυτοσχεδιασμό και τη σύνθεση από την Ακαδημία Χορού του Ρότερνταμ. Έχει επίσης σπουδάσει ανάλυση κίνησης στο Μόναχο, και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Χοροθεραπεία.
Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια με καθηγητές από όλο τον κόσμο σε διάφορες τεχνικές ορχηστικής και θεατρικής τέχνης. Έχει ερμηνεύσει, σκηνοθετήσει και χορογραφήσει σε όλη την Ευρώπη, έχοντας στο ενεργητικό της ένα μεγάλο αριθμό παραγωγών. Από το 2007 είναι υπεύθυνη της κατεύθυνσης του χορού του προγράμματος “Roots&Routes” Greece. Από το 2005 έως το 2007, συνεργάστηκε με τον Γιώργο Κιμούλη, στην Δραματική σχολή του στην Αθήνα, και χορογράφησε παραγωγές του. Ως χορογράφος έχει επίσης συνεργαστεί με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Λάρισας. Συνεχίζει τόσο να διδάσκει επαγγελματίες ηθοποιούς και ανθρώπους της σκηνής όσο και να είναι ενεργή performer η ίδια. Είναι ιδρυτικό μέλος του «Σ.Μου.Θ.» και της ομάδας «Off. Art».
Για περισσότερες πληροφορίες και εκδήλωση ενδιαφέροντος παρακαλούμε επικοινωνήστε με το Σ.Μου.Θ. (2410531778), “Το Σπίτι του Σοφούλη”(2410536446). Περιορισμένος αριθμός θέσεων.
