Πέρυσι, για πρώτη φορά, η Λάρισα φόρεσε τα γιορτινά της και για τρεις μέρες φιλοξένησε και παρουσίασε περισσότερους από 250 καλλιτέχνες και 45 μουσικά σχήματα από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, στη πρώτη διοργάνωση της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής που πραγματοποιήθηκε στην πόλη μας.

Η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής, ένας θεσμός που πραγματοποιείται ταυτόχρονα σε εκατοντάδες πόλεις του κόσμου, με επίκεντρο το θερινό ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου κάθε έτους, θα γιορταστεί και φέτος, για δεύτερη συνεχή χρονιά στη Λάρισα, για ένα υπέροχο μουσικό τριήμερο, από 20 έως 22 Ιουνίου.

Οι μουσικές σκηνές θα στηθούν σε ανοιχτούς, δημόσιους χώρους και η είσοδος για το κοινό θα είναι δωρεάν.

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, την διοργάνωση της Γιορτής έχει αναλάβει το Σ.Μου.Θ. το οποίο καλεί κάθε ενδιαφερόμενο φορέα πολιτισμού, δημόσιο ή ιδιωτικό, αλλά και κάθε συμπολίτη που ενδιαφέρεται να συμβάλλει στην υλοποίηση του φεστιβάλ, να επικοινωνήσει τηλεφωνικά ή με email για να δηλώσει ενδιαφέρον συνεργασίας.

Αποστολή DEMO μέχρι 8 Μαΐου

Όσοι μουσικοί ή μουσικά σχήματα ενδιαφέρονται να λάβουν μέρος και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στη μεγαλύτερη μουσική Γιορτή, καλούνται να αποστείλουν demo με δύο ή τρία αντιπροσωπευτικά κομμάτια και φυσικά τα στοιχεία επικοινωνίας τους, ταχυδρομικά στη διεύθυνση:

Σ.Μου.Θ.
για την Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής
Βενιζέλου 133
41222 Λάρισα
Τηλέφωνα επικοινωνίας 2410531778 & 6943956171

Τη Λάρισα δεν την είχα επισκεφθεί ποτέ (δεν είχα καν εικόνα της ) και δεν την είχα συνδέσει με πολιτιστικές δραστηριότητες. Όμως , 8 Δεκ. 2009, έλαβα από την ως τότε άγνωστή μου οργανώτρια παραγωγής κ. Σοφία Κούστα, για να παρακολουθήσω όποιαν ήθελα από τρεις παραστάσεις λαρισαϊκής διδασκαλίας της «Κάρμεν», 18, 20,και 22 Δεκ. 2009. Δέχθηκα αδίστακτα και πήρα το τρένο. Βρέθηκα σε μια πόλη (κάτοικοι: 124.391, το 2001: σήμερα μιλούν για 200.000), με μαγευτικό περίπατο στις όχθες του Πηνειού, που η παλλαϊκή ρυμοτομία της, καίτοι «πλαισιωμένη» από σύγχρονα 5ώροφα και 6ώροφα κτίρια, υπαινισσόταν παρελθοντική γραφικότητα ανεπιστρεπτί χαμένη αλλά και δημιουργούσε αίσθηση θαλπωρής, ασφάλειας, ανέσεως, και ευφορίας. Στην καρδιά της πόλεως αρχαίο θέατρο 10.000 θέσεων που αχρήστευσε τον 4ον αιώνα ο μουσοκτόνος Χριστιανισμός και πίσω του, πάνω σε ύψωμα, ερείπια κάστρου, παντού καταστήματα καλύτερα των Αθηνών κ.λ.π
Τρεις παραγωγοί: Σύλλογος Φίλων Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Δήμου Λαρίσης (Δ.Ω.Λ.), Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου και οκτώ συντελεστές: ΣΟΝΔΛ, Χορωδία Όπερας και Παιδική Χορωδία Δ.Ω.Λ., Μουσικός Σύλλογος Λαρίσης και Γυναικεία Χορωδία Λέσχης Φιλομούσων Λαρίσης: και όλοι…κατεξευτέλισαν «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει». Διότι η λαρισαϊκή διδασκαλία της «Κάρμεν», υπέροχο ανοιξιάτικο χάραμα, μας άφησε άναυδους με την υψηλής επαγγελματικής στάθμης αρτιότητά της, επικυρώνοντας τη βαθύτατη πεποίθησή μας ότι αν ποτέ ξαναγεννηθεί η ετοιμοθάνατη Ελλάδα που αφάνισαν εκατοντάδες πολιτευόμενα «λαμόγια», η αναγέννηση θα προέλθει από την περιφέρεια: τα εισιτήρια των τριών παραστάσεων εξαντλήθηκαν αμέσως.
Ελλείψει καταλληλότερου χώρου (το Δημοτικό Θέατρο της Λαρίσης τελειώνει σύντομα ) η παράσταση δόθηκε στο «Παλλάδιον», απέριττα νεοκλασσικό κτίσμα πολλαπλών χρήσεων χωρητικότητας 900 περίπου ατόμων. Στήθηκε αρκετά ευρύχωρη υπερυψωμένη ορθογώνια σκηνή, και μπροστά της, στο επίπεδο του δαπέδου, παρατάχθηκε η ορχήστρα.
Σκηνοθεσία μάλλον ρεαλιστική:ο Κώστας Λαμπρούλης θριάμβευσε κινώντας πειστικά πολυάνθρωπα πλήθη σε σχετικά περιορισμένο εμβαδόν που κάπως μεγάλωνε χάρη σε υπερυψωμένο «χαγιάτι» και αναγλυφοποιώντας «δευτερεύοντα» πρόσωπα που ενσωματώθηκαν οργανικά μέσα στην ταχύρροη δράση (κουιντέτο β΄πράξεως: Ντανκάιρο, Ρεμεντάδο, Φρασκίτα, Μερσέδες και Κάρμεν ). Επιπλέον, σε συνεργασία με τον πρωταγωνιστή Δημήτρη Πακσόγλου, έδωσε νέα (τουλάχιστον για μένα ) διάσταση στον ρόλο του Ντον Χοσέ: άτομο ασήμαντο και υποταγμένο συνειδητοποιεί χάρη στην Κάρμεν μια ταυτότητα και έναν ανδρισμό σε τελικήν ανάλυση αβέβαια, πράγμα που η τελευταία, επαναστάτρια μέχρις εσχάτων, διαισθάνεται ενστικτωδώς, εξ ου και η στροφή της στον Εσκαμίγιο. Ωραία σκηνικά (Κώστας Βαρνάς ) και κοστούμια (Ελένη Ψύρρα ), εποχής αλλά και διαχρονικά χάρη στο ισπανοτσιγγάνικο στοιχείο. Εύγε στη χορογράφο Καμέλια Δαμαλή, που υποκατέστησε την έλλειψη μπαλέτου με 4 κοκκινοφορεμένες χορεύτριες, σωστό οπτικό «λάιτ μοτίβ».
Οι εκπλήξεις ακολουθούσαν αταλάντευτην ανιούσα Χορωδία Όπερας και Παιδική Χορωδία Ωδείου Λαμίας (Διευθυντής της δεύτερης: Δημ. Καρβούνης ) μουσικότατες, απαλόηχες, ευέλικτες σε δυναμικές διακυμάνσεις αλλά κυρίως με καθαριότατη γαλλικήν άρθρωση, προφανώς ενισχυμένες από την Ανδρική Χορωδία Μουσικού Συλλόγου Λαρίσης (Διευθυντής: Χρήστος Κτιστάκης ) και τη Γυναικεία Χορωδία Λέσχης Φιλομούσων Λαρίσης (διευθύντρια: Μάγδα Αλεξανδρή-Δημόκα ). Θα ευφράνθηκε η ψυχή του πρωτοπόρου Θεσσαλονικέα διευθυντή χορωδίας Γιάννη Μάντακα (1932-1998) ακούγοντας τέτοια σύνολα από κάποιο μακρινό αστέρι…
Ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη στάθηκεν η ορχήστρα: νέοι Λαρισαίοι και Λαρισαίες, επαγγελματκότατου επιπέδου (μας κατέπληξαν τα ξύλινα πνευστά! ) συσχηματίστηκαν με τις φωνές και έπαιξαν με εκπληκτική ζωντάνια, βιώνοντας κάθε νότα της παρτιτούρας, υπό την εμπνευσμένη και έμπειρη μπαγκέτα του Χρήστου Κτιστάκη (τη βραδιά που παρακολουθήσαμε: διηύθυνε άλλη παράσταση και ο αδελφός του Δημήτρης Κτιστάκης; ). Μέρες κατόπιν αντηχούσε μέσα μας το έργο… Τη διανομή αποτελούσαν τα καλύτερα ονόματα του ελληνικού λυρικού στερεώματος που γέμισεν αστέρια χάρη στον αλησμόνητο Χρήστο Δ. Λαμπράκη – μια ακόμη συμβολή που ίσως δεν επισημάνθηκε αρκετά: Μαρίτα Παπαρίζου, φωνητικά, μουσικά και υποκριτικά, αρχετυπική Κάρμεν, εφάμιλλη της Κάρμεν – αγοροκόριτσο (Αγνή Μπάλτσα σε σκηνοθεσία Πονέλ, Ηρώδειο, 1984 ). Δημήτρης Πακσόγλου, φωνητικά αντάξιος των κλιμακώσεων της υποκριτικής του (βλ. πιο πάνω ). Χάρμα φωνητικής δροσιάς και απέριττης σκηνικής γοητείας η Μυρσίνη Μαργαρίτη, Μικαέλα (α΄και γ΄πράξη ) που έπεφτε πολλή για τέτοιο Ντον Χοσέ. Από κάθε άποψη ιδανικός Εσκαμίγιο ο Δημήτρης Κασιούμης, ρωμαλέο τίμπρο, μουσικότατη φωνή, λιτή αλλ΄υποβλητική σκηνική παρουσία… Μόνον επαίνους έχουμε για τους Τάσο Αποστόλου (υπολοχαγός Θουνίγκα ), Νίκο Καραγκιαούρη (Μοράλες ) αλλά κυρίως για τους Κωστή Ρασιδάκη (Ντανκάιρο ), Αστέριο Τσέτσιλα (Ρεμεντάδο ), Ελπινίκη Ζερβού (Φρασκίτα ) και Εριφύλη Γιαννακοπούλου (Μερσέδες ): δε θυμόμαστε να έχουμε τελειότερα τραγουδημένο το κουιντέτο με την «Κάρμεν». Ολ΄αυτά αντιπροσωπεύουν σκληρότατην ομαδική δουλειά ενός ολόκληρου χρόνου: θέλουν μόχθο τα θαύματα…
Και όμως η όπερα στη Λάρισα έχει τη μικρή της ιστορία: «Τροβατόρε» σε συναυλιακή μορφή, «Τραβιάτα», «Βαφτιστικός», «Μαγικός Αυλός» για παιδιά και ένα μονόπρακτο Όφφενμπαχ, πασίγνωστο στο αθηναϊκό κοινό του 19ο αι., «Η τιμή των Σουφλερί» (1861) – όλα τα λίγα τελευταία χρόνια.
Και, προς μείζονα έπαινο των προσφιλέστατων Λαρισαίων: μουσικοκριτικούς προφανώς εκάλεσαν όταν βεβαιώθηκαν 100% για το αποτέλεσμα – απόδειξη πρόσθετη ένα κοινό που έφευγε μεταρσιωμένο («Παλλάδιον» Λαρίσης, 20.12.2009).

Εξπρές, Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
Γιώργος ΛΕΩΤΣΑΚΟΣ

Δεν υπάρχει όπερα στο ρεπερτόριο που να ενσωματώνει τη δομική προσαρμογή της πρόσληψής της στις προσωπικές δυνατότητες υποδοχής του καθενός όσο η « Κάρμεν » του Ζώρζ Μπιζέ. Κι όμως, όπως συμβαίνει με τα έργα του Μότσαρτ, η ευκολία της « Κάρμεν » αποδεικνύεται απατηλή και οι απαιτήσεις μιας αξιοπρεπούς αναβίωσής της δυσθεώρητες. Τεκμήριο αλήθειας η μέτρια παραγωγή, με την οποία εγκαινιάσθηκε η καλλιτεχνική περίοδος 2009-2010 του Teatro alla Scala του Μιλάνου, παραγωγή που μεταδόθηκε σε παγκόσμια ραδιοφωνική και τηλεοπτική ζεύξη με το ιστορικό θέατρο.
Με αυτές τις προϋποθέσεις αντιλαμβάνεται κάποιος τις επιφυλάξεις, με τις οποίες ταξιδέψαμε στη Λάρισα για μιαν (20/12/2009) από 3 παραστάσεις του έργου που παρουσίασαν ο Σύλλογος Φίλων Σ.Ο.Ν.Δ.Λ. με το Δημοτικό Ωδείο Λαρίσης και το Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου της θεσσαλικής μητρόπολης σε έναν κατ΄αρχήν μη προορισμένο για παρόμοια χρήση χώρο, το κέντρο εκδηλώσεων Palladium που δεσπόζει της όχθης του Πηνειού. Η κατάμεστη αίθουσα των 900 θέσεων αποδείχθηκε, ωστόσο, άξιο λίκνο μιας μελοδραματικής προσπάθειας που στέφθηκε από αξιοσημείωτη επιτυχία όχι μόνο στο ομολογουμένως υψηλό επίπεδο των καλλιτεχνικών προθέσεων.
Ήδη το πρελούντιο της α΄πράξης αποκάλυψε τη Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Δήμου Λαρισαίων ως ένα συγκρότημα απροσδόκητου επιπέδου με εξαιρετικούς σολίστ ακόμη και στις δύσκολες ομάδες των ξύλινων και – ιδίως- των χάλκινων πνευστών. Η δυναμική και καλοζυγισμένη διεύθυνση του αρχιμουσικού Χρήστου Κτιστάκη πρόδιδε υψηλό επίπεδο προετοιμασίας και επάρκεια δοκιμών, αγαθό σε ανεπάρκεια στη δύσκολη εποχή της ταχύτητας. Αλλά και η ενθουσιώδης συμμετοχή της Χορωδίας Παιδικής Όπερας και της Παιδικής Χορωδίας Δ.Ω.Λ. διασφάλισε την συνεχή και πειστική διαδοχή συλλογικής δράσης που συντόνισε και δίδαξε σε βάθος ο σκηνοθέτης Κώστας Λαμπρούλης αξιοποιώντας ευρηματικά τόσο την Ομάδα Σκηνικής δράσης όσο και το τετραμελές μπαλέτο (τι ευπρόσδεκτη λιτότητα... ) στις εναρμονισμένες με τον εσωτερικό ρυθμό της μουσικής χορογραφίες της Καμέλιας Δαμαλή.
Μέσα σε ένα λιτό και εύλογο σκηνογραφικό (Κώστας Βαρνάς ) και ενδυματολογικό (Ελένη Ψύρρα ) περιβάλλον η δράση ων μονωδών αναδείχθηκε σε μοναδική μουσικοδραματική εμπειρία. Από την πρώτη εμφάνιση της η Μαρίτα Παπαρίζου υπαγόρευσε ένα αδιαπραγμάτευτο επίπεδο υπηρέτησης του ακανθώδους ρόλου της επώνυμης femme fatale με άψογα γαλλικά (στην αυθεντική εκδοχή της όπερας με διαλόγους ), λεία εκφορά χωρίς καταφυγή σε στηθικές χυδαιότητες της χαμηλής περιοχής ούτε ευτελιστικές υπερβολές στο μοιραίο τεστ των ντουέτων με τον Χοσέ. Ο τελευταίος βρήκε ένα ψαγμένο και βαθύ ερμηνευτή στο πρόσωπο του «τενόρου – ηθοποιού» Δημήτρη Πακσόγλου: ήταν μια συγκλονιστική ενσάρκωση με ψυχολογημένες εναλλαγές ατονίας και βιαιότητας, πραγματική μελέτη της ψυχολογίας των εγκλημάτων πάθους. Και η άρια του λουλουδιού αρθρώθηκε ως αφήγηση μιας ολόκληρης ιστορίας από τα εσωστρεφή piani της εξομολόγησης στην απελπισμένη κραυγή της αυτοεκχώρησης και την τελική ξέπνοη pianissimo ομολογία της ερωτικής υποταγής με μια συμβολική γονυκλισία. Ως αντίζηλός του ταυρομάχος ο Δημήτρης Κασιούμης υπήρξε ο πλέον καλοτραγουδισμένος σκηνικός Εσκαμίλλιο της ελληνικής εμπειρίας μου χωρίς υποκριτικές εκπτώσεις στην πληθωρική αυτοπεποίθηση του χαρακτήρα. Η Μυρσίνη Μαργαρίτη προσφέρει μια δροσερή και νεανική Μικαέλα, ο Τάσος Αποστόλου έναν φωνητικά πολυτελή αλλά σκηνικά ναρκισσευόμενο Θουνίγκα, ο Νίκος Καραγκιαούρης έναν κάπως άγουρο αλλά με δυνατότητες Kavalierbaryton Μοράλες. Η Ελπινίκη Ζερβού και η Εριφύλη Γιαννακοπούλου ανέδειξαν τους χαρακτήρες της Φρασκίτα και της Μερσέντες , ενώ, στο κουιντέτο και αλλού, συνδυάσθηκαν – στην καλύτερη παράδοση της γαλλικής κωμικής όπερας – με το ιδιωματικό δίδυμο του Ντανκάιρο (Κωστής Ρασιδάκης ) και του Ρεμεντάντο (Αστέριος Τσέτσιλας ), που έμοιαζαν να έχουν δραπετεύσει από οπερέτα του Όφενμπαχ. Μια πλήρης και απρόσμενη συνολική επιτυχία που εμπνέει αισιοδοξία σε χαλεπούς καιρους…

Αυγή, Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Του Κυριάκου Π. ΛΟΥΚΑΚΟΥ

Μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστό, εντούτοις, η Λάρισα ανήκει στις πλέον μουσικές πόλεις της Ελλάδας. Διαθέτει υψηλών προδιαγραφών μουσικό σχολείο (γυμνάσιο και γενικό λύκειο ), αρκετά ωδεία και συχνά προτείνει συναυλίες και παραστάσεις όπερας επιπέδου.
Εκεί πολλά νεαρά άτομα μελετούν – και μάλιστα με ιδιαίτερο σεβασμό και αγάπη – την κλασική μουσική, παίζουν διάφορα όργανα, διδάσκονται ανώτερα θεωρητικά και είναι έτοιμα να ανοίξουν τα φτερά τους για να πετάξουν ψηλά στους μεγάλου ς μουσικούς ορίζοντες.
Η δοκιμασμένη πλέον Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Λαρισαίων ανήκει στους αρτιότερους μουσικούς οργανισμούς όχι μόνο της Θεσσαλίας αλλά και γενικότερα της ελληνικής περιφέρειας. Από το 2000, εκτός από συναυλίες, παρουσιάζει και όπερες του μεγάλου ρεπερτορίου.
Τα τελευταία χρόνια οι Λαρισαίοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μελοδράματα, όπως τα «Trovatore» και «Traviatia» του Giuseppe Verdi (αντιστοίχως το 2007 και 2008), ενώ το Δεκέμβριο που μας πέρασε σειρά είχε η «Carmen» του Georges Bizet. Αυτό το ανέβασμα παρακολουθήσαμε στις 18/12 και εντυπωσιαστήκαμε από τις πολλές ποιότητες της παραγωγής.

Η όπερα
Η «Carmen» ανήκει στις δημοφιλέστερες όπερες του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Πρόκειται για μια από τις πιο απαιτητικές από μουσικής απόψεως, με ερμηνευτικά και τεχνικά δύσκολες άριες, ensembles και χορωδιακά. Οι λυρικοί καλλιτέχνες που θα αποφασίσουν να επωμιστούν τους κεντρικούς ρόλους θα πρέπει να διαθέτουν φωνές και υποκριτικές ικανότητες πρώτης ποιότητας.
Ο Bizet δεν αστειεύεται: με συγκλονιστικά άμεσο τρόπο πετυχαίνει να φωτίσει ένα δράμα που στρέφεται γύρω από τον έρωτα, το πάθος, την εμμονή, την υστερία και τελικά με το δράμα της ίδιας της ζωής.
Στο κέντρο της υπόθεσης βρίσκεται η νεαρή Carmen, το ερωτικά αχόρταγο αυτό πλάσμα, που μέσω της γοητευτικής της παρουσίας και ενέργειας σαγηνεύει και τελικά καταστρέφει.
Το μεγάλο θύμα της είναι ο Don Jose, αξιωματικός που πέφτει τελικά στην παγίδα του έρωτά της και που τελικά – μετά βεβαίως από διάφορες περιπέτειες – μέσα στην παράνοια του τη σκοτώνει και στη συνέχεια βυθίζεται πλάι στο άψυχο σώμα της.
Η πρώτη παγκόσμια παρουσίαση του έργου δόθηκε τον Μάρτιο του 1875, και ενώ η επιτυχία δεν φάνηκε εξασφαλισμένη από την αρχή, τελικά το αριστούργημα δεν άργησε να βρει το δρόμο του και να καταχειροκροτηθεί σε όλες τις μεγάλες λυρικές σκηνές του κόσμου, όπου μέχρι σήμερα καταλαμβάνει πρωταγωνιστική θέση.

Οι συντελεστές
Κατά την παράσταση που παρακολουθήσαμε στη Λάρισα (Αίθουσα εκδηλώσεων Palladium) οι τέσσερις κεντρικοί πόλοι ανατέθηκαν σε καλλιτέχνες ικανότατους από κάθε άποψη.
Ειδικότερα, η Μαρίτα Παπαρίζου, με βελούδινη και πλούσια σε έκταση και χρώματα φωνή, έπλασε μια Carmen εξαιρετική, θηλυκή και κάθε στιγμή απειλητικά επικίνδυνη. Σίγουρα, είναι ένας ρόλος που πάντα στη ζωή της ονειρευόταν να ενσαρκώσει και εδώ της δόθηκε για πρώτη φορά η μεγάλη αυτή ευκαιρία.
Δίπλα της, ως Don Jose, ο Δημήτρης Πακσόγλου ερμήνευσε με ωραία λυρική φωνή και πολλές ευαισθησίες απέναντι στο μουσικό κείμενο.
Η Λαρισαία Μυρσίνη Μαργαρίτη, θαυμάσια μουσικός, την οποία έχουμε χαρεί τα τελευταία χρόνια και σε άλλες όπερες, αντιμετώπισε τον ρόλο της Michaela με ασυναγώνιστη φρεσκάδα, εκφραστικότητα και φωνητική επάρκεια. Ο Escamillo του Δημήτρη Κασιούμη ήταν πειστικός τόσο φωνητικά όσο και δραματικά.
Στους υποστηρικτικούς ρόλους ικανοποίησαν πλήρως οι Τάσος Αποστόλου (Zuniga), Νίκος Καραγκιαούρης (Morales), Κωστής Ρασιδάκης (Dancaire), Αστέριος Τσέτσιλας (Remendado), Ελπινίκη Ζερβού (Frasquita) και Εριφύλη Γιαννακοπούλου (Mercedes).
Ο σκηνοθέτης Κώστας Λαμπρούλης, η ενδυματολόγος Ελένη Ψύρρα και ο σκηνογράφος Κώστας Βαρνάς, έχοντας στη διάθεσή τους αρκετά μεγάλη και αρκετά λειτουργική σκηνή του πολυχώρου Palladium, πρότειναν μια κλασική παρουσίαση του έργου, που ευχαρίστησε ακολουθώντας δοκιμασμένα μονοπάτια.
Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην απόδοση της ορχήστρας (λιγότερο ευχαρίστησε η χορωδία ) που υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Κτιστάκη ερμήνευσε με ένταση, φλόγα και τόνισε τη δύναμη του πεπρωμένου που επικρατεί σε όλη τη διάρκεια αυτής της εκπληκτικής όπερας.

Ελεύθερος, Φεβρουάριος 2010
Κων/νος Σγούρδας