Blog 2 be SMOUTH

Μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστό, εντούτοις, η Λάρισα ανήκει στις πλέον μουσικές πόλεις της Ελλάδας. Διαθέτει υψηλών προδιαγραφών μουσικό σχολείο (γυμνάσιο και γενικό λύκειο ), αρκετά ωδεία και συχνά προτείνει συναυλίες και παραστάσεις όπερας επιπέδου.
Εκεί πολλά νεαρά άτομα μελετούν – και μάλιστα με ιδιαίτερο σεβασμό και αγάπη – την κλασική μουσική, παίζουν διάφορα όργανα, διδάσκονται ανώτερα θεωρητικά και είναι έτοιμα να ανοίξουν τα φτερά τους για να πετάξουν ψηλά στους μεγάλου ς μουσικούς ορίζοντες.
Η δοκιμασμένη πλέον Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Λαρισαίων ανήκει στους αρτιότερους μουσικούς οργανισμούς όχι μόνο της Θεσσαλίας αλλά και γενικότερα της ελληνικής περιφέρειας. Από το 2000, εκτός από συναυλίες, παρουσιάζει και όπερες του μεγάλου ρεπερτορίου.
Τα τελευταία χρόνια οι Λαρισαίοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μελοδράματα, όπως τα «Trovatore» και «Traviatia» του Giuseppe Verdi (αντιστοίχως το 2007 και 2008), ενώ το Δεκέμβριο που μας πέρασε σειρά είχε η «Carmen» του Georges Bizet. Αυτό το ανέβασμα παρακολουθήσαμε στις 18/12 και εντυπωσιαστήκαμε από τις πολλές ποιότητες της παραγωγής.

Η όπερα
Η «Carmen» ανήκει στις δημοφιλέστερες όπερες του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Πρόκειται για μια από τις πιο απαιτητικές από μουσικής απόψεως, με ερμηνευτικά και τεχνικά δύσκολες άριες, ensembles και χορωδιακά. Οι λυρικοί καλλιτέχνες που θα αποφασίσουν να επωμιστούν τους κεντρικούς ρόλους θα πρέπει να διαθέτουν φωνές και υποκριτικές ικανότητες πρώτης ποιότητας.
Ο Bizet δεν αστειεύεται: με συγκλονιστικά άμεσο τρόπο πετυχαίνει να φωτίσει ένα δράμα που στρέφεται γύρω από τον έρωτα, το πάθος, την εμμονή, την υστερία και τελικά με το δράμα της ίδιας της ζωής.
Στο κέντρο της υπόθεσης βρίσκεται η νεαρή Carmen, το ερωτικά αχόρταγο αυτό πλάσμα, που μέσω της γοητευτικής της παρουσίας και ενέργειας σαγηνεύει και τελικά καταστρέφει.
Το μεγάλο θύμα της είναι ο Don Jose, αξιωματικός που πέφτει τελικά στην παγίδα του έρωτά της και που τελικά – μετά βεβαίως από διάφορες περιπέτειες – μέσα στην παράνοια του τη σκοτώνει και στη συνέχεια βυθίζεται πλάι στο άψυχο σώμα της.
Η πρώτη παγκόσμια παρουσίαση του έργου δόθηκε τον Μάρτιο του 1875, και ενώ η επιτυχία δεν φάνηκε εξασφαλισμένη από την αρχή, τελικά το αριστούργημα δεν άργησε να βρει το δρόμο του και να καταχειροκροτηθεί σε όλες τις μεγάλες λυρικές σκηνές του κόσμου, όπου μέχρι σήμερα καταλαμβάνει πρωταγωνιστική θέση.

Οι συντελεστές
Κατά την παράσταση που παρακολουθήσαμε στη Λάρισα (Αίθουσα εκδηλώσεων Palladium) οι τέσσερις κεντρικοί πόλοι ανατέθηκαν σε καλλιτέχνες ικανότατους από κάθε άποψη.
Ειδικότερα, η Μαρίτα Παπαρίζου, με βελούδινη και πλούσια σε έκταση και χρώματα φωνή, έπλασε μια Carmen εξαιρετική, θηλυκή και κάθε στιγμή απειλητικά επικίνδυνη. Σίγουρα, είναι ένας ρόλος που πάντα στη ζωή της ονειρευόταν να ενσαρκώσει και εδώ της δόθηκε για πρώτη φορά η μεγάλη αυτή ευκαιρία.
Δίπλα της, ως Don Jose, ο Δημήτρης Πακσόγλου ερμήνευσε με ωραία λυρική φωνή και πολλές ευαισθησίες απέναντι στο μουσικό κείμενο.
Η Λαρισαία Μυρσίνη Μαργαρίτη, θαυμάσια μουσικός, την οποία έχουμε χαρεί τα τελευταία χρόνια και σε άλλες όπερες, αντιμετώπισε τον ρόλο της Michaela με ασυναγώνιστη φρεσκάδα, εκφραστικότητα και φωνητική επάρκεια. Ο Escamillo του Δημήτρη Κασιούμη ήταν πειστικός τόσο φωνητικά όσο και δραματικά.
Στους υποστηρικτικούς ρόλους ικανοποίησαν πλήρως οι Τάσος Αποστόλου (Zuniga), Νίκος Καραγκιαούρης (Morales), Κωστής Ρασιδάκης (Dancaire), Αστέριος Τσέτσιλας (Remendado), Ελπινίκη Ζερβού (Frasquita) και Εριφύλη Γιαννακοπούλου (Mercedes).
Ο σκηνοθέτης Κώστας Λαμπρούλης, η ενδυματολόγος Ελένη Ψύρρα και ο σκηνογράφος Κώστας Βαρνάς, έχοντας στη διάθεσή τους αρκετά μεγάλη και αρκετά λειτουργική σκηνή του πολυχώρου Palladium, πρότειναν μια κλασική παρουσίαση του έργου, που ευχαρίστησε ακολουθώντας δοκιμασμένα μονοπάτια.
Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην απόδοση της ορχήστρας (λιγότερο ευχαρίστησε η χορωδία ) που υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Κτιστάκη ερμήνευσε με ένταση, φλόγα και τόνισε τη δύναμη του πεπρωμένου που επικρατεί σε όλη τη διάρκεια αυτής της εκπληκτικής όπερας.

Ελεύθερος, Φεβρουάριος 2010
Κων/νος Σγούρδας