Blog 2 be SMOUTH

Δεν υπάρχει όπερα στο ρεπερτόριο που να ενσωματώνει τη δομική προσαρμογή της πρόσληψής της στις προσωπικές δυνατότητες υποδοχής του καθενός όσο η « Κάρμεν » του Ζώρζ Μπιζέ. Κι όμως, όπως συμβαίνει με τα έργα του Μότσαρτ, η ευκολία της « Κάρμεν » αποδεικνύεται απατηλή και οι απαιτήσεις μιας αξιοπρεπούς αναβίωσής της δυσθεώρητες. Τεκμήριο αλήθειας η μέτρια παραγωγή, με την οποία εγκαινιάσθηκε η καλλιτεχνική περίοδος 2009-2010 του Teatro alla Scala του Μιλάνου, παραγωγή που μεταδόθηκε σε παγκόσμια ραδιοφωνική και τηλεοπτική ζεύξη με το ιστορικό θέατρο.
Με αυτές τις προϋποθέσεις αντιλαμβάνεται κάποιος τις επιφυλάξεις, με τις οποίες ταξιδέψαμε στη Λάρισα για μιαν (20/12/2009) από 3 παραστάσεις του έργου που παρουσίασαν ο Σύλλογος Φίλων Σ.Ο.Ν.Δ.Λ. με το Δημοτικό Ωδείο Λαρίσης και το Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου της θεσσαλικής μητρόπολης σε έναν κατ΄αρχήν μη προορισμένο για παρόμοια χρήση χώρο, το κέντρο εκδηλώσεων Palladium που δεσπόζει της όχθης του Πηνειού. Η κατάμεστη αίθουσα των 900 θέσεων αποδείχθηκε, ωστόσο, άξιο λίκνο μιας μελοδραματικής προσπάθειας που στέφθηκε από αξιοσημείωτη επιτυχία όχι μόνο στο ομολογουμένως υψηλό επίπεδο των καλλιτεχνικών προθέσεων.
Ήδη το πρελούντιο της α΄πράξης αποκάλυψε τη Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Δήμου Λαρισαίων ως ένα συγκρότημα απροσδόκητου επιπέδου με εξαιρετικούς σολίστ ακόμη και στις δύσκολες ομάδες των ξύλινων και – ιδίως- των χάλκινων πνευστών. Η δυναμική και καλοζυγισμένη διεύθυνση του αρχιμουσικού Χρήστου Κτιστάκη πρόδιδε υψηλό επίπεδο προετοιμασίας και επάρκεια δοκιμών, αγαθό σε ανεπάρκεια στη δύσκολη εποχή της ταχύτητας. Αλλά και η ενθουσιώδης συμμετοχή της Χορωδίας Παιδικής Όπερας και της Παιδικής Χορωδίας Δ.Ω.Λ. διασφάλισε την συνεχή και πειστική διαδοχή συλλογικής δράσης που συντόνισε και δίδαξε σε βάθος ο σκηνοθέτης Κώστας Λαμπρούλης αξιοποιώντας ευρηματικά τόσο την Ομάδα Σκηνικής δράσης όσο και το τετραμελές μπαλέτο (τι ευπρόσδεκτη λιτότητα... ) στις εναρμονισμένες με τον εσωτερικό ρυθμό της μουσικής χορογραφίες της Καμέλιας Δαμαλή.
Μέσα σε ένα λιτό και εύλογο σκηνογραφικό (Κώστας Βαρνάς ) και ενδυματολογικό (Ελένη Ψύρρα ) περιβάλλον η δράση ων μονωδών αναδείχθηκε σε μοναδική μουσικοδραματική εμπειρία. Από την πρώτη εμφάνιση της η Μαρίτα Παπαρίζου υπαγόρευσε ένα αδιαπραγμάτευτο επίπεδο υπηρέτησης του ακανθώδους ρόλου της επώνυμης femme fatale με άψογα γαλλικά (στην αυθεντική εκδοχή της όπερας με διαλόγους ), λεία εκφορά χωρίς καταφυγή σε στηθικές χυδαιότητες της χαμηλής περιοχής ούτε ευτελιστικές υπερβολές στο μοιραίο τεστ των ντουέτων με τον Χοσέ. Ο τελευταίος βρήκε ένα ψαγμένο και βαθύ ερμηνευτή στο πρόσωπο του «τενόρου – ηθοποιού» Δημήτρη Πακσόγλου: ήταν μια συγκλονιστική ενσάρκωση με ψυχολογημένες εναλλαγές ατονίας και βιαιότητας, πραγματική μελέτη της ψυχολογίας των εγκλημάτων πάθους. Και η άρια του λουλουδιού αρθρώθηκε ως αφήγηση μιας ολόκληρης ιστορίας από τα εσωστρεφή piani της εξομολόγησης στην απελπισμένη κραυγή της αυτοεκχώρησης και την τελική ξέπνοη pianissimo ομολογία της ερωτικής υποταγής με μια συμβολική γονυκλισία. Ως αντίζηλός του ταυρομάχος ο Δημήτρης Κασιούμης υπήρξε ο πλέον καλοτραγουδισμένος σκηνικός Εσκαμίλλιο της ελληνικής εμπειρίας μου χωρίς υποκριτικές εκπτώσεις στην πληθωρική αυτοπεποίθηση του χαρακτήρα. Η Μυρσίνη Μαργαρίτη προσφέρει μια δροσερή και νεανική Μικαέλα, ο Τάσος Αποστόλου έναν φωνητικά πολυτελή αλλά σκηνικά ναρκισσευόμενο Θουνίγκα, ο Νίκος Καραγκιαούρης έναν κάπως άγουρο αλλά με δυνατότητες Kavalierbaryton Μοράλες. Η Ελπινίκη Ζερβού και η Εριφύλη Γιαννακοπούλου ανέδειξαν τους χαρακτήρες της Φρασκίτα και της Μερσέντες , ενώ, στο κουιντέτο και αλλού, συνδυάσθηκαν – στην καλύτερη παράδοση της γαλλικής κωμικής όπερας – με το ιδιωματικό δίδυμο του Ντανκάιρο (Κωστής Ρασιδάκης ) και του Ρεμεντάντο (Αστέριος Τσέτσιλας ), που έμοιαζαν να έχουν δραπετεύσει από οπερέτα του Όφενμπαχ. Μια πλήρης και απρόσμενη συνολική επιτυχία που εμπνέει αισιοδοξία σε χαλεπούς καιρους…

Αυγή, Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Του Κυριάκου Π. ΛΟΥΚΑΚΟΥ